Blog

Ontmoetingen in trainingen en coachingssessies

Waarom het vergroten van je autonomie vraagt om verraad

By Geen categorie

Dit is de vierde keer dat ik haar ontmoet. En inmiddels ben ik vertrouwd geraakt met de manier waarop ze haar entree maakt. Als ik de voordeur open doe krijg ik eerst een stralende glimlach, vaak gevolgd door een aanstekelijke schaterlach. Eentje zonder directe aanleiding, alsof ze reageert op een goede grap. Dan volgt er een zucht en een korte klacht. Meestal over het weer. “Godsamme, wat is het koud!”, “Wat een sombere dag he?” Of bij lekker weer: “Schijnt eindelijk de zon, zitten wij binnen.”

Read More

Waarom sommige mensen zo afwezig zijn

By Geen categorie

Over vertrekken naar je hoofd en niet meer voelen

Ik ontmoet haar tijdens de Masterclass Persoonlijk Leiderschap. Ze zit stil in de kring. Om haar heen hangt steeds een soort serene rust. Wanneer ik haar een vraag stel is het vaak eerst lang stil. Sommige deelnemers om haar heen lijken wat ongemakkelijk te worden van de stiltes. Ze beginnen wat te draaien op hun stoelen, of ze kijken vragend naar Roos -mijn collega-trainer- en mij.

Zij niet. Ze richt haar ogen wat omhoog, zoekt in de lucht naar een antwoord en lijkt volkomen comfortabel met de stiltes die er vallen. Tijdens de eerste twee dagen is haar antwoord, ook na een lange stilte, heel vaak: “ik zou het niet weten.”

Read More

Waarom we eenzaamheid verkiezen boven intimiteit

By Geen categorie

De bel gaat. Ik loop vanuit mijn coachingsruimte naar de voordeur. Daar staat een grote man. Ik doe de deur voor hem open en krijg een ferme handdruk. Hij bezoekt nog even het toilet, terwijl ik koffie voor hem maak. “Zwart, mag wel een beetje sterk”.

Hij zou graag wat minder last hebben van zijn eeuwige geldingsdrang schreef hij me in een mail. Als leidinggevende is hij er goed in om zijn medewerkers te stimuleren tot presteren. Maar ze vinden hem ook ontoegankelijk. “Ik zie het mezelf de hele tijd doen”, zegt hij. Hij heeft een indrukwekkende donkere zware stem. “Dan denk ik man man man, doe toch eens even rustig, maar toch doe ik het iedere keer weer op dezelfde manier.”

Read More

De schuilplaats – voor iedereen die ook niet zo goed tegen kritiek kan

By Geen categorie

Ze is nog een beetje buiten adem als ze de coachingsruimte binnenloopt. Ze geeft me een hand, nog koud van de buitenlucht en mompelt iets over een treinverbinding.

Het is de vierde keer dat we elkaar ontmoeten. En inmiddels weet ik dat ik haar een minuut of tien de tijd moet geven om te “landen”. Het is nodig om eerst even te babbelen voordat ik haar een vraag kan stellen die mogelijk raakt. Ik schenk een kop thee voor haar in. Ze neemt plaats in de stoel tegenover me, ze kijkt me aan en houdt de mok tegen haar wang.

Read More

Hoe de plek die je innam in het gezin waar je in opgroeide bepalend is voor hoe je plek inneemt in je organisatie

By Geen categorie

Hij belt me over de mogelijkheden voor een coachingstraject. Hij vertelt me veel over de problemen die er in de organisatie zijn en voegt er aan toe dat hij zoekend is naar zijn rol daarin. Voor het eerste coachingsgesprek plaatsvindt vraag ik hem me per mail een brief te sturen waarin hij me vanuit zijn hart schrijft waar hij tegenaan loopt en welke vragen hij heeft. De mail die hij stuurt lijkt nog het meest op een organisatieadviesrapport. Hij geeft een scherpe analyse van waar de moeilijkheden zitten in de onderlinge communicatie, waar de gaten vallen en hoeveel dat al aan misgelopen opdrachten heeft gekost. Daar waar het in zijn brief wat meer over hem gaat schrijft hij in algemene termen, alsof zijn denkbeelden voor de hele wereld gelden. “Je wilt toch succesvol zijn”, “waardering voor wat je doet is nou eenmaal van belang”. Maar nog nergens gaat het echt direct over hem.

Read More

“Ik moet geloof ik toch iets met emoties” Een verhaal over weerstand, over angst en over rouw

By Geen categorie

Ik ontmoet hem tijdens het intakegesprek voor het persoonlijk ontwikkeltraject dat onderdeel is van het traineeship dat hij doorloopt. Op de afgesproken tijd is hij er nog niet. Ik zit te wachten in de gespreksruimte. Op het moment dat ik mijn telefoon wil pakken om hem te gaan bellen, zwaait de deur open. In de deuropening staat een jonge vent. Strak in pak en met een goed verzorgd kapsel.

“Is dit dat gesprek?” vraagt hij. “Als jij Joost bent, dan ben je hier goed”, zeg ik. Hij antwoordt niet, maar loopt naar de tafel, pakt een stoel en gaat tegenover me zitten. Zijn loopje heeft heel lichtjes iets van een cowboy. Hij beweegt zijn schouders in het lopen wat nadrukkelijker naar voren en naar achteren dan strikt genomen noodzakelijk. Hij houdt zijn kin iets terug en kijkt me vanonder zijn wenkbrauwen aan. Hij knijpt zijn mondhoeken iets samen, waardoor er iets meewarigs in zijn blik komt. “Dit kon wel eens lastig gaan worden”, is de eerste gedachte die zijn blik bij me oproept.

Read More

‘Beter een heel mens, dan een goed mens’

By Geen categorie

Over wat het je op kan leveren als je dat wat je afwijst in jezelf weer leert toelaten

Ze maakt een onrustige en gehaaste indruk als ik haar voor het eerst ontmoet. Ze kijkt vermoeid uit haar ogen. En ze is ook moe, vertelt ze. De manier waarop ze nu werkt kost haar veel te veel energie. Terwijl ze praat gebaart ze druk met haar handen en struikelt ze over haar eigen woorden. Ze vertelt van de hak op de tak en maakt regelmatig haar zinnen niet af. Haar leidinggevende verwacht van haar dat ze veel steviger haar positie als leider pakt en stelde haar een coachingstraject voor. Vooral wanneer ze in contact is met collega’s op een hiërarchisch hogere positie schiet ze in een kramp. En dat heeft ze vooral in contact met mannen vertelt ze. Ze voelt zich continu onder hoogspanning staan. Daar waar er van haar verwacht wordt dat ze overzicht heeft en de grotere lijnen kan bewaken, verdwaalt ze in de details. Ze wordt drammerig en controleert op een onprettige manier haar collega’s.

Read More

Waarom mensen die hun boosheid niet laten zien van binnen vaak razend zijn

By Geen categorie

Hij is halverwege de dertig, maar maakt wat een jongere indruk. Hij heeft een tenger postuur, staat lichtjes gebogen en zijn schouders hangen wat naar beneden in zijn jongensachtige trui. Hij kijkt me steeds vriendelijk aan, met zachte ogen. In het introductierondje vertelt hij dat hij zichtbaarder wil worden.

Steeds wanneer ik iets tegen hem zeg brengt hij zijn hoofd naar achteren en knijpt zijn ogen wat samen. Hij denkt na over wat ik gezegd heb en verbetert me vervolgens vriendelijk. Alsof hij me bij alles wat ik zeg duidelijk wil maken dat ik hem toch niet goed begrepen heb. En daar ben ik gevoelig voor. Ik doe steeds een nieuwe poging om woorden te vinden die wel aanslaan. En ik ga steeds harder werken om hem te bedienen. En hoe harder ik werk, hoe vaker ik terugkrijg dat ik hem niet heb begrepen en dat het niet klopt wat ik zeg.

Read More

Hoe het komt dat je nou alwéér een leidinggevende hebt die niet deugt

By Geen categorie

Ik ontmoet haar opnieuw op de terugkomdag van een persoonlijk ontwikkeltraject. We werkten al eerder drie dagen met deze groep. De groep vroeg ons om een terugkomdag te organiseren en zo zitten we nu weer bij elkaar, bijna een jaar na de vorige trainingsdag. We, mijn collega Roos Woltering en ik, vragen de deelnemers in vijf zinnen te vertellen wat er speelt en welke stap ze vandaag zouden willen zetten.

Zij neemt als één-na-laatste het woord. Haar gezicht verstrakt voordat ze begint te praten. “Nou het was hier en daar op zich wel een pittig jaar”, zegt ze.

Read More

De geboorte van een leider

By Geen categorie

Twee opvallend zachte blauwe ogen kijken me zoekend aan als hij de trainingsruimte binnenkomt. Hij kijkt bedenkelijk naar de stoelen die in een kring staan. Stoere vent om te zien. En hij bezoekt overduidelijk met enige regelmaat de sportschool. Als hij op me afloopt spant hij zijn borstkas wat op en geeft me een stevige hand.

Read More